Ένα(ς) Χάμπουργκερ για takeaway 

Η υποτίμηση της νοημοσύνης του ψηφοφόρου πελάτη του είναι κυριολεκτικά στο job description ενός πολιτικού, όμως κάποτε κρατούσαν τουλάχιστον κάποια προσχήματα. Η υποτίμηση, απόρροια κάποιας αθέτησης υπόσχεσης, αποκάλυψης ψέματος, ξεσπάσματος σκανδάλου ή μιας απλής κωλοτούμπας, γινόταν διακριτικά, τεχνηέντως και με μεράκι, με τον πολιτικό να μπαίνει σε μεγάλο κόπο να την καμουφλάρει σε κάτι που να προσομοιάζει σε “παρεξήγηση”, “βρώμικο χτύπημα από πολιτικούς αντιπάλους” ή “αναγκαστική υποχώρηση/συμβιβασμός για το γενικότερο συμφέρον της χώρας” και πάντα υπό τον φόβο της ντροπής ή μιας υποτυπώδους τιμωρίας στις κάλπες. Πάνω κάτω τις ίδιες μαλακίες επικαλούνται και σήμερα, μισό αιώνα μετά, όμως με τις τελευταίες δύο κυβερνήσεις έχουμε μια σημαντική διαφοροποίηση: δεν δίνουν μισό ποντικοκούραδο για το αν ξέρουμε ότι μας περνούν για μαλάκες. Απεναντίας, πλέον το υποννοούν τόσο ανοιχτά που το επόμενο λογικό στάδιο είναι να μας το φωνάζουν κατάμουτρα με τηλεβόα ή να αναβοσβήνει σε πινακίδα νέον στον Λόφο. 

Ο Νίκος Χριστοδουλίδης έδωσε προεδρική χάρη στον Χαράλαμπο Χρυσάνθου, περισσότερο γνωστό με το παρατσούκλι “Χάμπουργκερ” (καταχωρήστε εδώ το αστείο της αρεσκείας σας) σε έναν βιαστή και επίδοξο δολοφόνο που άνοιξε πυρ σε κατάμεστη καφετέρια τραυματίζοντας σοβαρά τέσσερις θαμώνες. Για αφήστε το λίγο να μεστώσει μέσα στο μυαλό σας. Προεδρική χάρη σε έναν βιαστή. Παρά το γεγονός ότι μετά το φιάσκο Αναστασιάδη και τη χάρη σε παιδοβιαστή, υποτίθεται ότι ο νόμος απαγορεύει την απονομή χάριτος σε βιαστές και δολοφόνους. Κι όμως το Κράτος Μαφία -επίσημα και με τη βούλα πια- απελευθέρωσε έναν από τους πιο στυγνούς, αδυσώπητους και επικίνδυνους εγκληματίες που έζησαν ποτέ στο ρημαδονήσι βαφτίζοντάς τον “μάρτυρα κατηγορίας”. Έναν κακοποιό για τον οποίο το Κακουργιοδικείο στην απόφαση του ανέφερε μεταξύ άλλων ότι “έδρασε με ισοπεδωτική και ασύλληπτα προκλητική ασέβεια προς την ανθρώπινη ζωή. (...) Η συμπεριφορά του κατηγορουμένου να ταξινομείται ως αδίστακτη, με αυτόν να πυροβολεί - σε δημόσιο χώρο - διά αυτόματου όπλου αδιακρίτως προς τα άτομα που κάθονταν αμέριμνα στην καφετέρια ξέροντας τούτος πως, ως είδε και κατάλαβε  ο στόχος δεν ήταν εκεί”. Ο Χάρμπουργκερ καταδικάστηκε σε 35(!) χρόνια για δύο απόπειρες φόνου με συνολικά πέντε θύματα (εκτός από το μακελειό στην καφετέρια της Αγίας Νάπας το ‘20 είχε αποπειραθεί να δολοφονήσει και έναν 37χρονο στη Λάρνακα το ‘19 ενώ καταδικάστηκε και για τον βιασμό και ξυλοδαρμό μιας γυναίκας το ‘20) μια βαρύτατη ποινή που ξεπερνά ακόμα και τα ισόβια (όπου έχεις δικαίωμα να αιτηθείς αποφυλάκιση στα 12 χρόνια) και δεν θα τον κράταγε εκτός κυκλοφορίας μέχρι το 2055(!) όπως αρμόζει σε τόσο επικίνδυνους κακοποιούς. Τα Χριστούγεννα όμως ήρθαν νωρίς για τον Χάμπουργκερ και ο Άη Βασίλης με τη μορφή συνταξιούχου από τα 45 Προέδρου της Δημοκρατίας -και εννοείται τη σύμφωνη γνώμη του Γενικού και του Βοηθού Γενικού Εισαγγελέα, καμία έκπληξη εδώ- του απένειμε χάρη με τον όρο να... φυγαδευτεί από την Κύπρο την περασμένη Τετάρτη 1η Ιουλίου και να μην ξαναπατήσει στο νησί πριν το... 2040. 

Για πάμε πάλι. Και διαγραφή ποινής 35 χρόνων. Και ταξιδάκι σε χώρα της επιλογής του. Και πολύ πιθανό μηνιαίο μισθό καθότι ενταγμένος στο Πρόγραμμα Προστασίας Μαρτύρων. Επαναλαμβάνω. Για έναν βιαστή και επίδοξο φονιά που προσπάθησε να σκοτώσει πέντε ανθρώπους. Έναν trigger-happy μανιακό που άνοιξε πυρ σε κατάμεστη καφετέρια γνωρίζοντας μάλιστα ότι ο αρχικός του στόχος δεν ήταν εκεί. Έτσι, just for the hell of it! Κι όλα αυτά για να μαρτυρήσει σε βάρος του Μαμαλικόπουλου που ήταν ήδη καταδικασμένος σε πέντε(!) φορές ισόβια - προφανώς για να τις κάνει η ΝΥ επτά σε περίπτωση που ο ισοβίτης είναι στην πραγματικότητα μετεμψυχωμένη γάτα και πρέπει να σιγουρευτούν ότι θα τις περάσει όλες μέσα. 

Κι εδώ εισέρχεται στην εικόνα το απροκάλυπτο δούλεμα που σας έλεγα στην αρχή. Μιλώντας στο ΡΙΚ, ο διευθυντής του γραφείου Τύπου του Προέδρου της Δημοκρατίας, Βίκτωρας Παπαδόπουλος (δηλαδή το μπουλντόγκ που ξαμολάει το Προεδρικό όταν τα σκατά χτυπήσουν τον ανεμιστήρα), υποστήριξε ότι πρόκειται για “συνήθη διεθνή πρακτική, που εφαρμόζεται και στην Κύπρο και ακολουθείται όταν θα πρέπει να επιτευχθούν καταδίκες των μεγάλων ψαριών, των μεγάλων κεφαλιών γύρω από ένα έγκλημα”. Αυτό βέβαια που δεν μας είπε ο κ. Παπαδόπουλος είναι πως αυτή η “συνήθης πρακτική” αφορά συνήθως ψαράκια, δηλαδή χαμηλότερης βαθμίδας κακοποιούς που δεν έχουν διαπράξει ιδιαίτερα σοβαρά εγκλήματα και στους οποίους δίνεται η ευκαιρία να εξαγνιστούν καταδίδοντας τα μεγαλύτερα ψάρια. Σε ποιο σύμπαν ακριβώς είναι ΟΚ αυτή η πρακτική όταν ο μάρτυρας κατηγορίας είναι ΙΔΙΟΣ ΙΣΩΣ ΚΑΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΣ από αυτόν που θέλεις να καταδικάσεις; Αν τον θέλεις τόσο πολύ ως μάρτυρα βρίσκεις τρόπους να τον δελεάσεις (μείωση ποινής, καλύτερες συνθήκες φυλάκισης, προνόμια) αλλά όχι να ελευθερώσεις έναν αδίστακτο τύπο που βιάζει και πυροβολεί αδιακρίτως και μάλιστα τον εξάγεις σε άλλη χώρα λες και είναι χαλούμι ώστε να γίνει πρόβλημα άλλων. Άραγε όταν βιάσει και σκοτώσει ξανά (που θα το κάνει κατά 99%) ο Πρόεδρος, ο Σαββίδης και ο Βίκτωρας θα πουν στις οικογένειες των θυμάτων “ναι αλλά εμείς πιάσαμε το μεγάλο ψάρι, άσχετα εάν ήταν ήδη στο ενυδρείο με πέντε φορές ισόβια”; Ή μήπως ψιλοχεστήκαμε επειδή αυτό θα συμβεί σε άλλη χώρα; 

Όπως σας είπα δεν κρατούν ούτε καν τα προσχήματα. 

Πραγματικά δεν μπορώ να φανταστώ τον σκοπό που μπορεί να αγιάζει αυτά τα μέσα. Μπορεί να παρήγγειλαν Χάμπουργκερ κι αντί για delivery να κατάλαβαν takeaway. Και χωρίς πατάτες γιατί η Νομική Υπηρεσία έχει ήδη διαπράξει αρκετές. Μπορεί πάλι να μπερδεύτηκαν και αντί να βάλουν τη δικαιοσύνη στο fast track όπως είναι το πάγιο αίτημα όλων να την έβαλαν στο fast food. Ίσως πάλι να ήθελαν να περάσουν το μήνυμα ότι απελαύνουν τον Χάμπουργκερ στο πλαίσιο μιας πιο υγιεινής δια(σ)τροφής.

Ένα πάντως είναι σίγουρο: Παραφράζοντας τα λόγια ενός σπουδαίου Συναγερμικού “εγώ θα πω ένα μεγάλο μπράβο στον Πρόεδρο Χριστοδουλίδη που απένειμε χάρη στον Χάμπουργκερ ως φόρο τιμής στα βοδινά που τον χειροκροτούν ακόμα. I’m lovin’ it!”